Remco Campert - Het leven is verrukkulluk (1961)

VuRSCHRuKKuLLuK!

Geplukt uit de straatbieb Weesperzijde: eindelijk is hier mijn kans, dacht ik, want hier verheugde ik me al langer op. Maar ik kom na 171 pagina’s van een koude kermis thuis.

Wat een VREEEE-SU-LUK boek, echt waar, er is werkelijk geen ZAK aan. Ik had me er veel van voorgesteld op de een of andere manier, misschien omdat mijn leraar Nederlands op de middelbare school het er een keer over had vroeger, of omdat Campert zo’n bekende schrijver is. Ik kon de verhaallijn niet volgen, was continu in verwarring over wie de personages waren en wat ze uitspookten, ik kan me niet verbinden met het verhaal (welk verhaal?), de gebeurtenissen (welke gebeurtenissen?), alle los-vast heteroseksuele avontuurtjes, het laveloze gekut en drankzuchtige fladderigheid van iedereen en het gemekker over slechte relaties. Jakkes, totale KUL dit boek!

Zelfs met de uitleg (hoera! dacht ik nog…) achterin deze schooluitgave ‘Grote Lijsters’ van 1990 vind ik het nog steeds niks: er is werkelijk NIETS dat me aan dit boek boeit. Ik moet volgens de uitleg gegrepen worden door de taalgrapjes, de lichtvoetige stijl, de ironische ondertoon of het vertelperspectief dat varieert tussen dat van de personages - ik kan de namen nu al niet meer horen: Boelie, Mees, Panda, Tjeerd, de grijsaard en nog zo wat vage types - en dat van de ‘auctoriële verteller’ (wat heb ik een hekel aan die term! - echt iets uit het middelbareschooljargon-van-ooit), die er soms toneelaanwijzingen ingooit waardoor het geheel nog humoristischer zou zijn.

Helaas, niets is minder waar. Ik mis het allemaal, geen touw aan vast te knopen, en totaal oninteressant. Wat een domper! Nog een wonder dat ik het heb uitgelezen.